امروز : پنج شنبه ۲۳ آذر ۱۳۹۶
تاریخ : ۱۳۹۶/۰۷/۲۰ - ۸:۲۶ ذخیره فایل ارسال به دوستان

حضور تاسف انگیز جاسوس در دستگاه دیپلماسی/ وقایع‌نگاری یک خیانت زنجیره‌ای + تصاویر

ظهور اعضای خارج نشین در تیم مذاکرات که به حساس‌ترین اطلاعات دسترسی داشته‌اند، اصلا علامت خوبی برای دستگاه دیپلماسی نیست.

جاسوس هسته‌ای

  روز یکشنبه ۱۶ مهر ماه، غلامحسین محسنی اژه ای، در نشست خبری خود از محکومیت قطعی عبدالرسول دری اصفهانی، عضو سابق تیم مذاکرات هسته ای، خبر داد. آقای اژه ای در این باره گفت:

“آقای عبدالرسول دری اصفهانی فرزند حسین، دوتابعیتی بود و از جمله کسانی بود که متهم به جاسوسی و ارائه اطلاعات به بیگانگان بود و با دو سرویس جاسوسی مرتبط بود که دادگاه رسیدگی و او را به ۵ سال حبس قطعی محکوم کرد. به دادگاه بدوی اعتراض شد و دادگاه تجدیدنظر تأیید کرد و حکم قطعی شد که ایشان باید حکم ۵ سال را تحمل کند.”

سخنگوی دستگاه قضاء افزود: “یک پرونده فساد مالی هم دارد که قرار وثیقه صادر شده اما هنوز کیفرخواست صادر نشده است.”

اعلام این خبر از سوی قوه قضاییه در حالی است که وقتی در ۲۵ آبان ۹۵، دو نماینده مجلس، کریمی قدوسی و حاجی دلیگانی، درباره مساله جاسوسی درّی از وزیر اطلاعات سوال کردند که مسعود پزشکیان نایب رئیس مجلس که اداره جلسه علنی را بر عهده داشت، گفت: “آقای علوی یادداشتی به ما داده و نوشته است که آقای دری اصفهانی بر اساس نظر کارشناسان وزارت اطلاعات جاسوسی نکرده است.”

اما ماجرا از جایی شروع شد که سه شنبه ۲۶ مردادماه ۹۵ جعفری دولت‌آبادی دادستان تهران در نشست خبری با خبرنگاران با اعلام خبر دستگیری و بازداشت یک متهم ایرانی دو تابعیتی در تهران و ارتباط این متهم با سرویس جاسوسی انگلیس خاطر نشان کرد:” این متهم در حوزه اقتصادی و مرتبط با ایران فعالیت می‌کرده است.”

در ادامه یک کانال تلگرامی با عنوان “بخش مراقبت‌های ویژه خبری” خبر داد که ” فرد دو تابعیتی بازداشت شده علاوه بر فعالیت‌های اقتصادی دولتی و خصوصی “مسئول یکی از کمیته‌های مهم هیئت مذاکره کننده” و “نماینده یکی از نهادهای مالی” در این تیم است.”

این کانال با اعلام اینکه یکی از عناوین اتهامی این فرد دریافت حقوق از موسسات آمریکایی و انگلیسی در ازای ارائه اطلاعات مهم مالی و اقتصادی جمهوری اسلامی است نوشت: وی در ازای ارائه اطلاعات مختلف داخلی (که به جهت حضور در سطوح عالی مدیریتی اطلاعات مهمی را در اختیار داشته) به موسسات تاثیرگذار بر تحریم‌ها، مبلغی در حدود ماهانه ۷۵۰۰ پوند (حدود ۳۰ میلیون تومان) دریافت می‌کرده است.

این جا بود که جواد کریمی قدوسی عضو کمیسیون امنیت ملی، در ۳ شهریور سال گذشته در گفتگو با مجله “رمز عبور”، بدون نام بردن، از جزییات دستگیری یک «جاسوس هسته ای» در تیم مذاکرات پرده برداشت:

“این جاسوس در سفر محمد جواد ظریف به ترکیه جزو تیم سفر بوده اما از همان داخل هواپیما دستور بازداشت وی صادر می‌شود و وی از داخل هواپیما در ترکیه پیاده نمی‌شود و به ایران بازگردانده می‌شود.”

این عضو کمیسیون امینت ملی اظهار داشت: 

“وی در جریان مذاکرات و برجام، در تیم مذاکرات نفوذ کرده و به عنوان زیر مجموعه تیم بعیدی نژاد رئیس تیم ایرانی در مذاکرات کارشناسی، فعالیت می کرد.. این جاسوس علاوه بر اینکه از بانک مرکزی، از یک بانک خصوصی هم حقوق می گرفت چون به عنوان عضو هیئت مدیره این بانک هم بود.”

بخش بسیار مهم سخنان قدوسی آن جا بود که گفت:” آمریکا به این جاسوس به دلیل فعالیت در کمیته برجام، ماهانه هفت هزار و ۵۰۰ پوند حقوق می داد، این جاسوس علاوه بر حقوق از جاهای مختلف ایران، از آمریکا و انگلیس هم حقوق می گرفت.”

انتشار این مصاحبه همچون بمب ترکید و ولوله ای عجیب در بین دولتمردان و رسانه های حامی دولت به وجود آورد، به طوری که در روزهای پس از آن شاهد سیلی از تکذیب و انکار از سوی مقامات دولتی بودیم. خیلی زود نام فرد متهم به جاسوسی هم آشکار شد: «عبدالرسول دری اصفهانی»

در یکی از اولین واکنش ها، بهرام قاسمی، سخنگوی دستگاه دیپلماسی، وارد عمل شد:

“سخنان منتشر شده به نقل از آقای کریمی قدوسی مبنی بر حضور فرد دستگیر شده در هیات همراه وزیر محترم امورخارجه در سفر اخیر به کشور ترکیه ادعائی بی‌پایه و اساس، بی ربط، کذب محض و قولی غلط است….. وزارت امورخارجه با مدنظر قرار دادن مصالح ملی قصد ورود به اینگونه دروغ‌پردازی‌های واهی و بازی‌های سیاسی ناصواب را ندارد.”

در همین اثنا، گویی یک نوع رقابت بین دولتمردان برای تکذیب ماجرا در گرفت که در زیر نمونه هایی از آن را مشاهده می کنید:

اما تایید ماجرا توسط یک عضو دیگر کمیسیون امنیت ملی مجلس، حاجی دلیگانی، صحت خبر را برجسته تر کرد. در پی تکذیب سفت و سخت بهرام قاسمی، حاجی‌دلیگانی نماینده مردم شاهین‌شهر در مجلس هم با تائید خبر نقل شده از کریمی قدوسی اعلام کرد: “دری اصفهانی” در همراهی با ظریف قصد فرار از ترکیه به کانادا را داشت که دستگیر شد.”

این در حالی بود که سایت «رجانیوز»، چند ماه قبل تر، یعنی در ۲۹ خرداد ۹۵، در گزارشی(بی آن که وارد جزییات وجه جاسوسی درّی شود) سوابق مشکوک مالی و اقتصادی او را افشاء کرد. به علت جزییات و اطلاعات قابل تامل آن گزارش، بخش های مهم آن را از نظر می گذرانید:

“علاوه بر ضرابیه آقایان منظوری و دری هم عضو هیات مدیره بانک هستند که هر دو ارتباطات گسترده‌ای با انگلیس دارند. منظوری که هیچ وقت در عضو هیات مدیره رسمی اسم وی را ملاحظه نمیکنید، نقش محوری در مدیریت و به طور خاص فعالیتهای ارزی بانک دارد. این پنهان کاری هم احتمالا حکمتی دارد! همین ارتباطات باعث شد تا در فرآیند آزادسازی پولهای ژنو، بانکهای خارجی بانک سامان را به عنوان مقصد واریز پولهای آزاد شده به بانک مرکزی معرفی کنند.”

“جناب سیف رییس بانک مرکزی که خود سابقه عضویت در بانک پی ال سی لندن را دارد، ترجیح داد از یک عنصر انگلیسی کانادایی به شدت مشکوک برای نمایندگی خود در تیم مذاکرات استفاده کند؛ فردی به نام دری اصفهانی!!”

“دری اصفهانی دارای پاسپورت کاناداست و در حال حاضر مدیر شرکت دارویی UNIVERSAL HEALTH AND PHARMA PRIVATE LIMITED در تورنتو است.(۱) ارتباط یک شرکت دارویی با بانک سامان که عمدتا تراکنشهای واردات دارو را به عهده دارد چندان عجیب نیست! اما عجیب آن است که چگونه فردی که دارای گذرنامه خارجی و بدون عقبه و سابقه تخصصی بانکی نداشته در جایگاه حساس تنظیم مفاد تحریمهای بانکی برجام قرار میگیرد. دکتر سیف با چه محاسبه ای چنین انتخاب شگفتی را انجام داده است؟ چگونه وزارت اطلاعات که در آن زمان تنها مرجع بررسی صلاحیت مشاغل حساس بوده، متوجه این موضوع نشده یا سکوت کرده است؟! این موضوعی است که باید دکتر سیف و جناب وزیر اطلاعات در مورد آن پاسخگو باشند!”

لازم به یادآوری است که عبدالرسول دری اصفهانی همان عضو تیم مذاکره کننده‌ بود که در مراسم موسوم به “تجلیل از افتخارآفرینان برجام” از حسن روحانی نشان درجه سه خدمت دریافت کرد.

خود دری اصفهانی در مصاحبه ای با دنیای اقتصاد در ۱۷ مرداد ۹۵ نحوه ورود خود را به تیم هسته ای چنین شرح داده بود:

” ورود من به مذاکرات دو مقطع دارد. بار اول در حدود یک سال و اندی پیش کمیته‌ای در نهاد ریاست جمهوری به سرپرستی آقای دکتر نهاوندیان تشکیل شد که هدف آن انتقال تجارب متخصصان مختلف و مشورت به دولت درخصوص این پرونده بود. از من نیز برای حضور در این جلسات دعوت به عمل آمد. متاسفانه در آن مقطع به دلیل سفرهای کاری متعددی که داشتم جلسات کمی را توانستم حاضر شوم. بعد از این جلسات تصمیم بر این شد که علاوه بر کسانی که دارای تخصص و تجربه در زمینه مسائل سیاسی و دیپلماسی هستند، از متخصصان امور بانکی و مالی هم استفاده شود. جناب آقای دکتر سیف هم از من خواستند که در این حوزه به مذاکره‌کنندگان کشورمان کمک شود؛ من هم با کمال میل پذیرفتم.”

حال با خبر محسنی اژه ای سخنگوی قوه قضاییه، جاسوسی این عنصر خودفروخته، محرز شده است و تکذیب کنندگان ماجرا باید امروز پاسخگوی افکار عمومی باشند که چگونه بدون آن که منتظر اعلام نظر دستگاه قضایی باشند، راه انکار موضوع را در پیش گرفته بودند.

اما عبدالرسول دری اصفهانی اولین و آخرین مورد از جاسوسی و نفوذ در تیم مذاکرات نبود. یک بار دیگر، نماینده انقلابی و پیگیر مجلس، جواد کریمی قدوسی، وارد عمل شد و در ۲۶ اردیبهشت ماه سال جاری، در مصاحبه ای از جاسوسی ۳ نفر دیگر(علاوه بر دری) خبر داد که هر سه نفر ان ها فراری از کشور هستند. یکی از این افراد «سیروس ناصری» بود.

متهم به جاسوس هسته ای، تروریست اقتصادی

سیروس ناصری زمانی که به عنوان نماینده ایران در مقر سازمان ملل در ژنو به سر می‏برد؛ از اعضای تیم مذاکراتی قطعنامه ۵۹۸ بود. وی عضو تیم مذاکره کننده هسته‌ای ایران در زمان دبیری حسن روحانی در شورای عالی امنیت ملی و همچنین مدتی سخنگوی تیم هسته‌ای روحانی بود.

سیروس ناصری

ناصری که نایب رئیس هیئت مدیرهٔ شرکت نفتی  «کیش اورینتال» بوده‌است، در سال ۸۴ با اتهام دریافت رشوه به مبلغ ۵۰۰ هزار دلار در قراردادهای نفتی مواجه شد.

در کتاب خاطرات محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه دولت یازدهم که به نام “آقای سفیر” منتشر شده و حاوی مطالبی در مورد دوران فعالیت‌ و خاطرات سیاسی ظریف است، در مواردی نام سیروس ناصری در کنار نام سعید امامی ذکر گردیده است. مثلاً ظریف در بخشی از کتاب که به حضور در کمیته حقوق بشر مجمع عمومی سازمان ملل می‌پردازد، گفته است:

“در کمیته سوم، بحث حقوق بشر به تازگی علیه ایران مطرح شده بود. بنده مسئول این کمیته شدم و آقایان سعید امامی و سیروس ناصری نیز به عنوان همراه من در جلسات شرکت می‌کردند.”

«شرکت اورینتال اویل کیش» یکی از دو نامی است که در اوایل دهه ۸۰ در فضای عمومی اقتصاد کشور مطرح شد. شهرام جزایری عرب و سیروس ناصری دو نامی بودند که در کنار اورینتال اویل برای مدت مدیدی روی زبانها بودند.

اورینتال اویل یکی از بزرگترین شرکت‎‎های نفتی ایرانی بود که در سالهای ۸۳ و ۸۴ سیبل رسانه‎‎های مختلف کشور واقع شد. پنج تن از متهمان شرکت نفتی اورینتال اویل کیش به اتهام دریافت و پرداخت رشوه‎‎های میلیاردی در شعبه ۱۱۹۲ دادگاه امور اقتصادی محاکمه شدند. دادگاه، اتهامات متهم ردیف اول پرونده را رشوه به میزان نیم میلیون دلار و ۱۲۹میلیون تومان و اخذ پورسانت از شرکت نفتی gdc ژاپنی به میزان ۳۲ هزار دلار در خلال سفرش به دوبی به انضمام هزینه سفر خانوادگی به دوبی، سنگاپور و ژاپن جمعا به مبلغ ۹۷ هزار دلار آمریکا دانست.

در پی طرح مسائل پرونده فعالیت مدیرعامل و مسئولان شرکت نفتی اورینتال کیش از اوایل مردادماه ۱۳۸۴، سیروس ناصری در وین اقامت گزید و از سفر به ایران خودداری کرد. ناصری در دوران برگزاری جلسات دادگاه در ایران حضور نداشت.

او بعد از حدود ۸ سال در دی ماه ۹۲ همراه با دوست قدیمیش حسین موسویان در مراسم ترحیم والده محمدجواد ظریف آفتابی شد. او در پاسخ به خبرنگار ایران خبر، درباره خبر برخی رسانهها که از بازگشت وی به کشور صحبت کرده بودند، گفت: «هیچوقت از ایران نرفته بودم که بازگردم!»

ارسال دیدگاه